19 Kasım 2026, Perşembe
weather
18°
Facebook
Twitter
Instagram

Her şeye yetişiyoruz da kendimize neden geç kalıyoruz?

Sabah uyanıyorsunuz.

Daha yataktan kalkmadan eliniz telefona gidiyor.

Gece gelen mesajlar, okunmamış e-postalar, sosyal medya bildirimleri, haberler...

Henüz yüzünüzü bile yıkamadan dünyanın bütün meselelerini öğrenmiş oluyorsunuz.

Sonra işe yetişme telaşı başlıyor. Trafik, toplantılar, telefon görüşmeleri, evin ihtiyaçları, yapılacak işler...

Gün bitiyor.

Yatağa uzanıyorsunuz.

Ve aklınızdan tek bir cümle geçiyor:

"Bugün de hiçbir şeye yetişemedim."

Oysa bütün gün koşturdunuz.

Peki neden böyle hissediyoruz?

Sürekli meşgul olmak, verimli olmak değildir

Artık meşgul olmak neredeyse bir başarı göstergesine dönüştü.

Birisi nasıl olduğumuzu sorduğunda çoğumuz aynı cevabı veriyoruz:

"Çok yoğunum."

Sanki yoğun değilsek yeterince çalışmıyor, yeterince üretmiyor ya da hayatı gerektiği gibi yaşamıyoruz.

Oysa gün boyunca onlarca işle ilgilenmek, mutlaka anlamlı bir gün geçirdiğimiz anlamına gelmiyor.

Bazen bütün gün başkalarının bizden beklentilerini karşılıyor, kendi ihtiyaçlarımızı ise sürekli erteliyoruz.

Bir telefon görüşmesini bitiriyoruz, hemen ardından başka bir mesaja cevap veriyoruz.

Bir işi tamamlıyoruz, yerine üç yeni iş geliyor.

Zihnimiz sürekli bir sonraki adıma hazırlanıyor.

Ve biz içinde bulunduğumuz anı yaşamayı unutuyoruz.

Telefonu kapatınca hayat durmuyor

Dünya Sağlık Örgütü, stres yönetiminde düzenli uykuya, günlük rutinlere, sosyal ilişkilere ve gerektiğinde haber tüketimini sınırlamaya önem veriyor.

Bunlar aslında kulağa son derece basit gelen öneriler.

Ama uygulamakta zorlandığımız şeyler de tam olarak bunlar.

Akşam yemeği yerken telefonumuza bakmamayı deneyebiliriz.

Yatmadan önce sosyal medya akışında biraz daha gezinmek yerine kitap okuyabiliriz.

Bir arkadaşımızla konuşurken aynı anda başka bir ekrana bakmaktan vazgeçebiliriz.

Bunlar hayatımızı bir gecede değiştirmez.

Ancak dikkatimizi yeniden kendi hayatımıza yöneltmemize yardımcı olabilir.

Her an ulaşılabilir olmak zorunda değiliz

Modern yaşamın tuhaf beklentilerinden biri de sürekli ulaşılabilir olmamız gerektiği düşüncesi.

Bir mesaj geliyor.

Hemen cevap vermezsek karşı tarafın ne düşüneceğini hesaplıyoruz.

Telefon çalıyor.

Açamadığımızda kendimizi açıklama ihtiyacı duyuyoruz.

Oysa herkesin dinlenmeye, yalnız kalmaya ve kendisiyle vakit geçirmeye hakkı var.

Bazen hiçbir şey yapmamak da bir ihtiyaç.

Pencereden dışarı bakmak, bir fincan çayı acele etmeden içmek ya da kısa bir yürüyüşe çıkmak...

Hayat yalnızca tamamladığımız görevlerden oluşmuyor.

Biraz da fark ettiğimiz anlardan oluşuyor.

Bugün kendinize küçük bir soru sorun:

En son ne zaman hiçbir yere yetişmek zorunda hissetmeden bir saat geçirdiniz?

Cevabı hatırlamakta zorlanıyorsanız belki de bazı şeyleri yeniden düşünmenin zamanı gelmiştir.

Çünkü hayat sürekli bir yerlere yetişmekten ibaret değil.

Bazen en önemli randevumuz kendimizle olandır.

Siz ne düşünüyorsunuz?

İlk yorum sizden

Bu habere sizin de bir sözünüz var. Görüşünüzü paylaşın, konuşmaya katılın.